Samen met de Nikon D7000 heb ik ook een BlackRapid RS-7 gekocht. Met mijn D70 gebruikte ik de bijgeleverde draagriem, maar nooit op de bedoelde manier. De D70 rond mijn nek hangen vond ik allesbehalve comfortabel en ik draaide de draagriem dan maar drie keer rond mijn pols en hield hem gewoon vast. Op die manier was hij beveiligd, maar moest ik hem wel steeds vasthouden en kon ik die hand voor niks anders gebruiken.
Met de aankoop van de D7000 ben ik ook eens op zoek gegaan naar alternatieven en blijkbaar was ik niet de enige die de standaard draagriem niet handig vond. De BlackRapid is eigenlijk een schouderband die ervoor zorgt dat je de camera draagt zoals een messenger bag en de camera tegen je heup hangt. De riem wordt vastgehangen met een stevige musketon aan een D-ring die je in de statiefschroefdraad vastzet. Voorlopig gebruik ik de standaard bijgeleverde D-ring, waardoor ik die er steeds moet afdraaien wanneer ik mijn statief wil gebruiken. Er bestaat wel een aangepaste D-ring die past op het plaatje van een Monfrotto-statief waardoor je de camera heel snel op een statief kan plaatsen.
Door het ingenieuze systeem hangt de camera heel comfortabel en steeds beschikbaar. In minder dan een seconde heb je de camera voor je oog en klaar om te fotograferen. Het is een beetje dezelfde beweging als een wapen trekken. In het begin is het wat wennen en vooral leren vertrouwen dat je camera echt niet op de grond zal vallen, maar daarna is het heel aangenaam. Ik hem hem zelfs gebruikt op een dagtocht in de bergen van Oostenrijk in combinatie met een relatief grote rugzak en ook dat ging zonder problemen. Op wat moeilijkere tochten heb ik hem wel niet meer meegenomen, want het is toch een serieus duur gewicht dat naast je heup hangt te bengelen. Hem tegen een rots kletsen zou de camera geen deugd gedaan hebben. Maar in de meeste omstandigheden is het echt wel een ideaal systeem.
In onderstaand filmpje krijg je een mooi overzicht van wat de BlackRapid RS-7 precies is en hoe hij werkt.
Na 6 jaar gefotografeerd te hebben met de Nikon D70 was het tijd voor een upgrade. Mijn eerste keuze viel op de nieuwe Micro Four Thirds systemen zoals de Olympus Pen, de Panasonic GF3 of de gelijkaardig Sony NEX. Vooral voor de combinatie verwisselbare lenzen met compacte afmetingen. Nadeel daarbij was natuurlijk dat ik mijn huidige lenzen niet meer kon gebruiken (eventueel wel met adapters, maar dat blijft behelpen). Bij nader inzien bleek ook de bediening minder handig (veel met touchscreen).
Het moest dus opnieuw een DSLR worden en gezien mijn lenzen en ander materiaal moest het weer een Nikon worden. Eerst nog even gekeken naar de nieuwe D5100, maar daar miste ik toch een aantal opties die ik met de D70 wel had (ondermeer de ingebouwde AF-motor). Ook lag hij niet zo goed in mijn hand. Een stapje hoger was dan de D7000. Hier ontbrak er niks ten opzichte van de D70, maar waren er alleen maar verbeteringen. Net voor ik op reis vertrok heb ik dan de knoop doorgehakt en de D7000 gekocht bij Coolblue.
Na twee weken gefotografeerd (en gefilmd, want dat kan ik nu ook) te hebben met de D7000 ben ik zeer tevreden van mijn aankoop. Hij is in alle opzichten een serieuze vooruitgang. Om te beginnen kan ik op het grote en duidelijke scherm nu eindelijk zien of de foto al dan niet scherp is. De zoeker is ook 100% van het beeld, wat normaal enkel bij professionele toestellen te vinden is. Ook de resolutie is een grote verbetering, met als nadeel dat ook de bestanden natuurlijk een pak groter zijn. De prestaties bij hogere ISO-waarden zijn een wereld van verschil. Bij mijn D70 was het al snel een en al ruis, terwijl ik bij de D7000 ongestraft enorm hoog kan gaan in de ISO-waarden. Ook het feit dat hij weather sealed is, heeft al zijn nut bewezen in een onverwachte bui.
En dan is er nog het filmen in HD. Het filmen met een DSLR is toch een hele andere manier van filmen dan met een gewone videocamera. Je moet veel meer nadenken over hoe en wat je gaat filmen en om goed te zijn moet je alles manueel doen, ook scherpstellen. Uit de hand filmen is ook geen optie, tenzij het de bedoeling is om iedereen duidelijk te maken dat het uit de hand gefilmd is. Om een stabiel beeld te hebben is een statief noodzakelijk. Hierdoor heb ik al heel veel bijgeleerd over filmen en denk ik op termijn ook veel betere filmpjes te kunnen maken dan de standaard “home movies”. Nu is het nog vooral experimenteren met diepte en scherpstellen, maar de eerste resultaten zijn bemoedigend.
Naast de D7000 heb ik ook de Nikkor 35mm f1.8 gekocht, een Crumpler Messenger Boy 4000 Stripes en een Blackrapid RS-7 gekocht. Daarover lees je in volgende blogposts meer.
De layout van deze blog heb ik nog maar eens gewijzigd, samen met een update van de WordPress. Ik heb gekozen voor een iets soberder layout (Twenty Eleven, het nieuwe thema van WordPress). Dit biedt ook de mogelijkheid om kortere berichten of foto’s te plaatsen. Na elke update beloof ik ook meer posts. Ook deze keer zal ik dit opnieuw proberen, en hopelijk lukt het deze keer wel.
Er is de laatste weken (en maanden) al enorm veel geschreven en gezegd over de iPad van Apple. Nu de iPad er ook effectief is en de eerste ervaringen en applicaties er zijn, is het het een goed moment om alles eens rustig op een rijtje te zetten. De meeste reviews zijn het er over eens dat de iPad een fantastisch apparaat is en zelf ben ik ook zeer enthousiast over de iPad en vooral over de mogelijkheden die het creëert. Ik zie de iPad vooral als een facilitator die een heleboel dingen mogelijk maakt. In deze post wil ik vooral ingaan op de mogelijkheden voor het gebruik van de iPad in het onderwijs.
Lesmateriaal
De iPad is met iBook een ereader, maar niet het soort ereader dat we kennen als de Kindle. En dat maakt het net interessant voor het onderwijs. Daar waar de traditionele ereaders door de eInk beperkt zijn tot statische weergave van boeken, tijdschriften of kranten in zwart-wit, kan het kleurenscherm van de iPad een veel rijkere leeservaring bieden. De toegevoegde waarde van de iPad is dan ook de mogelijkheid tot het toevoegen van audiovisuele content, dynamische content en interactie. Nu bieden veel uitgevers al extra materiaal aan op een website, maar het zou veel beter zijn om dit allemaal te integreren in één digitaal handboek. Een mooi voorbeeld hiervan is de vook die ik in op mijn microblog besproken heb. Ook het concept van Sports Illustrated is met de iPad perfect mogelijk. Aangezien de iPad het open ePub gebruikt voor zijn ebooks, kan elke leerkracht zonder extra kosten zijn eigen lesmateriaal publiceren.
Daarnaast maakt digitaal lesmateriaal het mogelijk om regelmatig updates door te voeren zonder daarvoor een volledig nieuw boek te moeten publiceren. Je zou zelfs kunnen denken aan huurformules voor handboeken in plaats van het verplicht aankopen van boeken. Ook selecties kopen of huren kan nu veel makkelijker. Om nog maar niet te spreken over de voordelen voor het milieu door het beperken van het papier dat gebruikt wordt.
Het eerste bedrijf dat opgericht is met als doel het maken van digitaal lesmateriaal voor de iPad bestaat reeds: Inkling. En het is niet zomaar een klein bedrijfje, want ze hebben al samenwerkingsverbanden met McGraw-Hill en Pearson. Zij beseffen dat een handboek niet hetzelfde is als een leesboek of een magazine. Een handboek lees je niet van begin tot einde en moet steeds kunnen veranderen en up to date gebracht worden. Navigatie is dus zeer belangrijk. De iPad maakt het ook mogelijk om statistische afbeeldingen te vervangen door interactieve figuren. Tussen de tekst kunnen ook tips, links, opmerkingen en toetsen geplaatst worden. Inkling maakt het mogelijk voor docenten om hoofdstukken digitaal uit te delen en zelfs om te zien waar elke student zit in het handboek. Aan studenten biedt het de mogelijkheid om notities te nemen en die ook te delen met medestudenten. Inkling zal ook geen volledige boeken aanbieden in de iTunes store, maar hoofdstukken die docenten zelf kunnen combineren tot een cursus.
Inkling op de iPad
Ook in Nederland is er al een bedrijf bezig met een framework om PDF’s om te zetten in interactieve boeken met video, kaarten, grafieken enzovoort op de iPad. Het framework noemt Stretchpad en is zowel bedoeld voor kranten, tijdschriften als educatieve uitgaves.
Mobiliteit
In tegenstelling tot een laptop of zelfs netbook weegt de iPad heel weinig (700 gram). Heel makkelijk dus om mee te nemen in een tas, daar waar nu veel studenten klagen over het extra gewicht dat ze telkens moeten meezeulen. Het feit dat een iPad 10u meegaat (of zelfs meer dan 140u voor muziek) betekent ook dat hij niet opgeladen hoeft te worden tijdens de les. ‘s avonds aan de stroom hangen is voldoende om hem de volgende dag te kunnen gebruiken zonder een stopcontact. Ook dit is vandaag de dag nog een groot struikelblok bij het gebruik van laptops in de lessen.
Daarnaast is de iPad heel makkelijk overal te gebruiken en met de toevoeging van 3G kan je er ook overal mee online. Zo kan een student een artikel of een stuk lesmateriaal lezen op de trein en er wat notities bij nemen, de notities van de les doornemen of zelfs voor het examen nog vlug even de leerstof doornemen. Men heeft de mond vol van overal en altijd leren, maar met de iPad wordt dit nu voor het eerst ook echt mogelijk.
Veiligheid en stabiliteit
Er komt veel kritiek op het gesloten apps-systeem dat Apple gebruikt voor de iPhone/iPod touch en nu ook gebruikt voor de iPad. Daardoor zou de gebruiker beperkt worden in zijn mogelijkheden. Zelf heb ik nog geen last gehad van die beperkingen, maar belangrijker is dat dit systeem zorgt voor een stabiel en simpel te gebruiken apparaat. Dit zou ook betekenen dat er veel minder softwareproblemen zijn met studentenlaptops, geen virussen, één plaats om de juiste applicaties te vinden en eenduidigheid qua installatie. Nu moeten we voor elk softwarepakket dat de studenten op hun laptop moeten gebruiken een handleiding schrijven voor de installatie. Met de iPad beperkt zich dit tot een link naar de applicatie in de App Store. Daarnaast is een iPad natuurlijk direct bruikbaar wanneer je het uit je tas haalt, daar waar het toch enkele minuten duurt voor een laptop opgestart is (en op het einde van de les weer afgesloten is).
Notities nemen
De iPad beschikt over een virtueel keyboard dat volgens de eerste berichten redelijk goed is, maar daarnaast heeft het de mogelijkheid om er een extern toetsenbord aan te koppelen. Hierdoor is de iPad meteen ook geschikt voor het nemen van notities in de les. Het grote voordeel ten opzichte van een laptop is hier het touchscreen: grafieken of schema’s kunnen simpelweg met je vingers in de notities ingevoegd worden. De microfoon die ingebouwd is in de iPad kan daarbij ook nog eens de lessen opnemen zodat de student later kan terugluisteren. We zouden zelfs kunnen denken aan spraaksoftware die de lessen onmiddellijk omzet in tekst, die de student dan eventueel hier en daar kan bijsturen.
Sommigen zeggen dat de iPad enkel geschikt is om materiaal te consumeren, maar niet te produceren. Als je kijkt naar het iWork-pakket van Apple op de iPad, lijkt me dit helemaal niet het geval. Met Pages krijg je alle mogelijkheden van een tekstverwerker, met Numbers een volledig rekenblad en met Keynote de beste presentatiesoftware. Ondertussen zijn de eerste notitie-apps al beschikbaar op de iPad, zoals CourseNotes (waarvan je een filmpje hieronder kan bekijken) of Audiotorium waarbij ook de spraak wordt opgenomen.
Presenteren
Dankzij de Keynote app en de VGA-adapter kun je met de iPad presentaties maken en ze ook geven. In de eerste plaats kunnen leerkrachten dit gebruiken om lesmateriaal te presenteren, maar dan zonder een laptop mee te nemen of een vaste pc te gebruiken. Dit biedt ook de mogelijkheid om studenten in de les presentaties te laten maken op hun iPad en die dan te laten aansluiten aan de projector om bijvoorbeeld een spreekbeurt te geven.
Het relatief grote touchscreen van de iPad met een zeer grote kijkhoek maakt het ook mogelijk dat meerdere studenten samen aan één iPad werken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld makkelijk per twee een artikel/foto/filmpje bekijken en ook allebei de iPad bedienen.
Interactie
Ik zie ook nog een voordeel op het gebied van interactie tussen studenten en docent. Elke leerkracht zal het ermee eens zijn dat opengeklapte laptops voor een muur zorgen tussen de studenten en de docent. De studenten zitten veilig achter hun scherm en de docent kan niet zien wat de student aan het doen is. In een auditorium wordt het helemaal erg: daar zie je als docent de studenten soms niet zitten achter hun laptopscherm. Doordat de iPad plat op de bank ligt (of onder een lichte hoek met een hoes) komt die muur te vervallen. De situatie keert terug naar die zoals met boeken en notities op papier. Voor veel leerkrachten zal dit waarschijnlijk ook makkelijker te aanvaarden zijn dan laptops in de les. Het contact met de studenten zal terug beter zijn.
Apps
Een belangrijke factor bij het al dan niet slagen van de iPad zal bij de ontwikkelaars van software liggen: het is hun taak om het apparaat te vervolmaken. Als zij het potentieel van de iPad ten volle benutten en een heleboel nuttige en inventieve applicaties ontwikkelen zal de iPad ongetwijfeld een succes worden. Gebeurt dit niet, dan blijft het potentieel onaangesproken en zal de iPad waarschijnlijk geen tweede iPhone-succes worden. Gezien de innovatieve apps die er verschenen zijn voor de iPhone en de eerste apps voor de iPad heb ik er echter het grootste vertrouwen in.
Multitasking
De iPad zal binnenkort met het iPhone OS 4 multitasking ondersteunen. Sommigen beweren dat de multitasking die Apple toelaat, niet echt multitasking is. Je kunt het inderdaad niet vergelijken met multitasking op een pc waarbij allerlei vensters om je aandacht vragen, maar dit vind ik net een voordeel. Hierdoor kun je gefocust werken, zonder constant afgeleid te worden. Het is al meermaals aangetoond dat mensen niet kunnen multitasken.
Prijs
Misschien hetgeen de meeste mensen verwonderde was de prijs: voor slechts $499 heb je al een iPad. Voor het onderwijs lijkt 3G me niet noodzakelijk en met 16GB kom je ook al een heel eind. In euro’s zal de prijs waarschijnlijk nog iets lager liggen (ik schat €449) en voor het onderwijs zal je er waarschijnlijk ook nog eens onderwijskorting op krijgen. Hierdoor is de iPad heel betaalbaar: goedkoper dan een laptop en maar net ietsje duurder dan een netbook.
Kritiek
De meeste kritiek die je hoort op de iPad gaat over het ontbreken van Flash (nu multitasking eraan zit te komen). Nochtans ben ik daar zelf wel tevreden mee, want Flash vraagt enorm veel van een computer en met HTML5 is er een veel betere oplossing. Een mooie quote die ik las over het ontbreken van flash, kan ik volledig onderschrijven: It’s not an omission, it’s a mission. En die missie lijkt goed te lukken, als je naar de lijst van sites kijkt die al overgeschakeld zijn op HTML5.
Als afsluiter een filmpje dat bewijst dat Apple 15 jaar geleden al bezig was met het gebruik van tablets in scholen.
1 april. Een geschikte datum voor een nieuw begin. Na bijna een volledig jaar van stilzwijgen is het tijd om deze blog opnieuw leven in te blazen. Dit betekent zowel een nieuwe lay-out als nieuwe inhoud. Een jaar van stilte op deze blog betekent niet dat ik een jaar niets op internet geplaatst heb, wel integendeel. Alleen heb ik daarvoor andere kanalen uitgetest en denk nu een goed systeem gevonden te hebben. Terwijl deze blog vroeger een verzamelplaats was van alles, heb ik nu 4 duidelijk afgescheiden kanalen met elk hun eigen inhoud.
Heel korte berichten, interessante links of snapshots plaats ik op mijn twitter-account.
Wat langere berichten (maar nog steeds niet de uitgebreide posts), filmpjes en foto’s die ik tegenkom op het internet plaats ik op mijn microblog. Zoals je daar kunt merken ben ik daar het voorbij jaar wel zeer actief op geweest. De laatste berichten van mijn microblog vind je ook terug in de rechterkolom van deze blog.
Foto’s komen op mijn Flickr-account. Ook hiervan kun je de recentste foto’s terugvinden in de rechterkolom.
Langere, diepgaandere berichten komen op deze blog te staan. De categorieën waarover ik zal bloggen kun je bovenaan de blog terugvinden. In grote lijnen zijn dit onderwijs, technologie, reizen en fotografie.
Zoals je kunt zien zit deze blog in een nieuw jasje. Onder de motorkap is de software waarop deze blog draait ook weer volledig up to date. Dit heeft niet enkel een esthetische, maar ook een praktische reden. In de vorige lay-out was voor elke post een foto nodig en een samenvatting (een lange voor het hoofdartikel en een kortere voor de andere artikels). Hierdoor kwamen enerzijds sommige berichten niet op de blog omdat ik er geen geschikte foto voor vond en anderzijds betekende het ook extra tijd die nodig was om een bericht te plaatsen. Tijd die ik jammergenoeg het voorbije jaar veel te weinig had. Met deze nieuwe lay-out is dit allemaal niet nodig. Een foto kan nog steeds, maar is niet meer noodzakelijk. Ook de samenvatting is er niet meer.
Met deze nieuwe start heb ik voor mezelf minstens één bericht per week als doelstelling gezet. De enige uitzondering hierop is wanneer ik op reis ben. In totaal zouden er hier dus elk jaar minstens 50 nieuwe berichten moeten verschijnen.
Nu de stemming achter de rug is, is het tijd voor analyse en coalitievorming. Iedereen is het erover eens dat er twee winnaars zijn in Vlaanderen: CD&V en N-VA (het voormalige Vlaams Kartel). Het mag dan ook duidelijk zijn dat de Vlaming voor meer Vlaanderen gekozen heeft. Dit is natuurlijk ook niet echt verwonderlijk voor een Vlaamse verkiezing. De grote verliezers zijn Vlaams Belang (die door haar racistische taal haar ware gezicht nog eens heeft laten zien) en de Open-VLD (die door schandalen en moddergooien ook niet fraai naar buiten kwam). Ik mag zeggen dat ik redelijk tevreden ben met deze uitslag.
Velen zien de winst van zowel CD&V als N-VA als tegenstrijdig. Ik ga hiermee niet akkoord. Beide partijen streven naar meer bevoegdheden voor Vlaanderen, alleen is de strategie verschillend. CD&V wil gaan voor dialoog (maar met resultaten), terwijl N-VA expansief gebruik wil maken van de bestaande bevoegdheden en wachten tot de Franstaligen vragende partij zijn. Uit deze uitslag concludeer ik dat de Vlaamse kiezer meer Vlaamse bevoegdheden wenst, liefst via dialoog indien mogelijk. Als dat niet lukt (wat de voorbije twee jaar aangetoond hebben), dan is de Vlaamse kiezer bereid om zijn tanden te tonen en het spel harder te spelen.
Anderzijds kiest de Vlaamse kiezer ook duidelijk voor zekerheid, iets wat helemaal niet slecht is en wat niet gelijk staat aan immobilisme. N-VA heeft bewezen heel capabele parlementsleden te hebben, die hard werken. In de Vlaamse regering kan de CD&V eveneens een mooi palmares voorleggen, met Kris Peeters op kop (“Kris was perfect!”, dixit Van Mechelen).
Ik hoop op een coalitie met als sterkhouders de twee winnaars CD&V en N-VA. Als derde partij mag van mij daar gerust SP.A bijkomen om op die manier een evenwichtige regering te hebben (rechts – centrum – links).
Sinds vandaag staat er bovenaan de rechterkolom van deze blog een verkiezingspoll van Adhese, een Gents bedrijf dat al een tijdje actief is op het vlak van reclame op blogs. Ze hebben nu ook een trackingsysteem ontwikkeld onder de naam pubblegum. De verkiezingspol is gebaseerd op dit systeem en heeft tot doel de kiesintenties van de blogosphere in beeld te brengen.
Ik ben benieuwd naar de resultaten en doe dan ook graag mee aan dit interessante initiatief. Als je kleur wil bekennen kan je dit doen op de banner in de rechterkolom van deze site. Daar kun je ook de resultaten zien, of je kan rechtsreeks naar de resultaten gaan. Op het moment van schrijven ziet het er zo uit:
UPDATE: De verkiezingen zijn achter de rug, dus is de poll in de rechterkolom ook verdwenen. De laatste dagen voor de verkiezingen heeft PVDA+ de poll overrompeld met stemmen waardoor het resultaat volledig scheefgetrokken werd. Een spijtige zaak, want daardoor werd de poll volledig waardeloos.
Vandaag heb ik voor de eerste keer het volledige traject van thuis naar het werk met de fiets afgelegd. Het was prachtig fietsweer en ik had de tijd: het ideale moment om de Brompton eens uit te testen op langere afstanden.
De Brompton heeft met glans de test doorstaan. Velen denken dat een vouwfiets totaal ongeschikt is voor iets anders dan korte stadsritjes. Na een goeie 30 km aan een stuk fietsen kan ik dit tegenspreken: ik kwam fris en zonder ook maar de minste pijn aan op de KHBO. De Brompton fietst vlot en is comfortabel genoeg om er 2 uur aan een stuk mee te fietsen.
Het grote voordeel van de Brompton is natuurlijk dat ik vanavond niet hoefde terug te fietsen. Niet dat ik daar geen zin meer in had, maar mocht ik het ganse eind terugfietsen zou ik te laat thuis zijn. Dus de terugreis was zoals elke dag: naar het station fietsen, opvouwen en op de trein naar Oostende om daar de Brompton terug uit te vouwen en het laatste stukje over de dijk naar huis te fietsen.
Het is zeker niet de laatste keer dat ik een langere fietsrit gedaan heb met de Brompton. Als het weer zo mooi blijft, zal ik zeker nog regelmatig naar Brugge fietsen. Ik denk er zelfs aan om met de Brompton te reizen. De combinatie Brompton en openbaar vervoer lijkt me ideaal. Misschien ga ik dan wel investeren in een beter zadel, ergonomische handgrepen en een fietskar.
Luis Suarez van IBM stuurt geen e-mail meer. Er bestaan volgens hem tegenwoordig een heleboel tools die veel beter geschikt zijn om met elkaar te communiceren en informatie uit te wisselen. En ik ga akkoord met hem. E-mail is niet meer het communicatiemiddel dat de voorkeur geniet bij jongeren. Communicatie vind nu plaats via sociale netwerken (Facebook, Twitter), via Instant Messaging (IM), Skype, wiki’s en blogs.
Hieronder vind je een presentatie van 45 minuten die Luis Suarez gegeven heeft voor collega’s van IBM in Düsseldorf met de titel: Thinking outside the Inbox.
Voor de mensen die geen 45 minuten van hun leven kunnen missen, hieronder de samenvatting met mijn bemerkingen.
E-mail is een slechte manier om met elkaar te communiceren en wordt vaak ook misbruikt. Aan e-mail hangen een heleboel nadelen:
Je hebt geen controle over wat er binnenkomt. Je ondergaat het passief
Het is niet publiekelijk beschikbaar (binnen het team). Informatie gaat op die manier verloren. De oude generatie die een heleboel kennis geeft opgebouwd, gaat binnenkort op pensioen. De nieuwe generatie die begint zal die kennis volledig opnieuw moeten gaan verzamelen. Systemen als wiki’s centraliseren en bewaren die kennis voor de komende generaties.
Het zet niet aan tot verantwoordelijkheid. Jij bent toch de enige die de mail ziet. Niemand kan controleren of je er iets mee doet.
Hoe meer mails je beantwoord, hoe meer mails je krijgt.
Hoe moet het dan wel?
Wil je snelle & directe communicatie, gebruik dan een IM-programma (bij voorkeur gebaseerd op Jabber) zoals Google Talk, iChat, Skype of Live Messenger. Voor persoonlijke communicatie tussen twee personen kan je ook bellen.
Wil je documenten delen, zet je document dan online zodat meerdere mensen het kunnen bewerken in plaats van het constant over en weer te sturen. Mogelijkheden zijn een wiki, Google Docs, Zoho, Basecamp … De link naar het bestand mag je wel nog mailen
Wil je een boodschap sturen naar een heleboel mensen, gebruik dan een blog.
Voor korte berichten gebruik je twitter, Facebook-berichten … Het verschil met e-mail is dat je hier geen attachments kunt aanhangen en ze beperkt blijven tot tekst.Een kort bericht behoeft geen attachments.
Hoe blijf je dan op de hoogte van alles? RSS-feeds
Je beslist zelf wat je volgt en wat niet. Je bent actief betrokken.
Geen last meer van spam.
Alle informatie van veranderingen in wiki’s, blogposts … kun je hier verzamelen
Gebruikt Luis Suarez dan helemaal geen e-mail? Toch wel. Hij leest nog mail, maar stuurt er geen meer. En dan gaat het vooral over notifications. Veranderingen in wiki’s, nieuwe berichten in zijn sociaal netwerk, gedeelde documenten … Mails met bijlages worden automatisch gewist en krijgt hij zelfs niet meer te zien.
Luis gebruikt social software om te communiceren. De software die Luis opnoemt is voornamelijk IBM-software, maar er bestaan een heleboel alternatieven:
Lotus Sametime (IM): hier krijg je veel sneller een antwoord. Het blijft geen dagen liggen voor je antwoord krijgt.
Lotus Notes (e-mail): als verzameling van de notificaties die verschillende systemen sturen.
Oracle Beehive (collaboration-platform): Dit is de plaats om mensen te contacteren die op het moment niet online zijn. Zijn virtueel netwerk.
Blogs: Het CV van Luis is zijn blog. Hij is al twee keer aangenomen voor een job dankzij zijn blog. En dit wordt alsmaar belangrijker, want mensen werken niet langer gans hun leven in één bedrijf. Je netwerk zal je helpen een nieuwe job te vinden.
Twitter: onder andere om te communiceren met zijn managers
Telefoon: voor persoonlijke communicatie tussen twee personen.
Het netwerk
Centraal in het verhaal van Luis Suarez staat zijn netwerk. Een grote groep mensen (1050) waarmee hij in contact staat. Je geeft een stuk aan het netwerk, maar je krijgt er veel van terug. Vragen die aan Luis gesteld worden, komen via Beehive automatisch in zijn netwerk terecht. Als hij niet online is, beantwoorden anderen uit zijn netwerk die vragen. Het netwerk zorgt er ook voor dat je horizon niet teveel verengt. Als je je nog enkel abonneert via RSS op wat jou interesseert, bestaat de kans dat je informatie mist. Het netwerk zorgt ervoor dat belangrijke informatie niet mist. Samenwerking en kennisdeling zijn kenwoorden voor dit concept. Dit betekent ook een volledige andere kijk op auteursrechten. Met het huidige copyright is dit niet mogelijk. Daarom ben ik zelf ook een groot voorstander van Creative Commons en pas ik dit toe op mijn blog, mijn foto’s en mijn tweets.
Eigen mening
Ik ga voor een heel groot stuk akkoord met Luis verteld. E-mail heeft maar een beperkt nut, maar wordt vandaag als een manusje-van-alles gebruikt. Het gebruik van attachments in mails is daar het mooiste voorbeeld van. Vaak (zoniet altijd) is het veel beter om bestanden te delen. De voordelen zijn legio: iedereen werkt op dezelfde versie, geen over en weer mailen, het document is overal en altijd beschikbaar… Zelf ben ik een groot voorstander van wiki’s (ik bewaar er de meeste van mijn notities en teksten in) en Google Docs.
Je mag de komende tijd meer van dit soort posts verwachten. Ik ben al een tijdje bezig met meer en meer van mijn werk online te doen en ik zal hierover berichten op deze blog.
Vandaag is in Utsteinen op de Zuidpool het nieuwe Belgische zuidpoolstation Prinses Elisabeth plechtig geopend. Het zuidpoolstation is een project waar we als Belgen fier op mogen zijn. Het is immers het eerste volledige zero emission onderzoekscentrum op de Zuidpool. Het is eindelijk ook nog eens een echt Belgisch project, waarbij de twee landstalen probleemloos door elkaar gebruikt worden.
Het zuidpoolstation is in twee Antarctische zomers gebouwd (tijdens onze winter). In 2007 werd de ruwbouw geplaatst en volledig wind- en sneeuwdicht gemaakt voor de Antarctische winter. In 2008 is een tweede team op 13 november vertrokken naar Utsteinen om het interieur af te werken en de apparatuur te plaatsen. Dit werk is nog niet volledig af en zal nog tot maart duren. Toch zijn er sinds eind 2008 al onderzoekers naar het station vertrokken om onderzoek te doen.
Zero emission
Het Prinses Elisabethstation is volledig zero emission. Dit betekent dat alleen duurzame energie gebruikt wordt, in dit geval windenergie en zonne-energie. Hiervoor zijn er 9 windturbines van 9 meter opgericht op de richel waarop het station gebouwd is, samen goed voor 54 kWh. De zonne-energie wordt zowel omgezet in electriciteit (met fotovoltaïsche zonnepanelen) als in warm water (met thermische zonnepanelen). De fotovoltaïsche zonnepanelen zorgen nog eens voor 50,6 kWh. Omdat de energievoorziening beperkt is, heeft men een systeem uitgewerkt waarbij de vraag afgesteld wordt op het aanbod (en niet omgekeerd). Software berekent hoeveel energie er voorhanden is en welke verbruikers die het meest nodig hebben. Op basis hiervan wordt de energie verdeeld. Zo zal de keuken over de middag bijvoorbeeld meer stroom krijgen, waardoor de stopcontacten in de werkruimte niet meer zullen werken. De gebruiker moet telkens expliciet toestemming vragen aan het systeem voor stroom. En soms zal het systeem dit weigeren. Het prototype dat gebruikt wordt in het Zuidpoolstation kan in de toekomst misschien wel zijn weg vinden naar onze huizen. Hierdoor is het niet alleen een onderzoekscentrum, maar ook een educatief project om het bewustzijn voor het milieu te verhogen en aan te tonen dat zero emission mogelijk is.
Ook al het afvalwater wordt gezuiverd en opnieuw gebruikt. In principe kan dat oneindig gebeuren, maar men heeft ervoor gekozen om water maar 5 keer te hergebruiken. En hoewel men er zonder problemen van kan drinken, zal men het daarvoor toch niet gebruiken. Als drinkwater gebruikt men gesmolten sneeuw.
Eén van de meest opvallende punten is dat er geen specifieke verwarming voorzien is. In plaats daarvan heeft men gekozen voor een zeer goede isolatie (60 cm) en de warmte die alle apparatuur genereert.
Conclusie
Het ganse project kon op Canvas gevolgd worden door een reeks reportages die het verloop van begin tot einde tonen. Ik heb deze reportages met veel interesse gevolgd en ze hebben me ervan overtuigd dat dit niet gewoon een simpel project is. België geeft met dit zuidpoolstation bewezen dat ze hier en daar toch nog kan meespelen op wereldniveau. Met het Prinses Elisabethstation heeft het immers een nieuwe standaard gezet voor onderzoeksstations van de toekomst.
Met de aankoop van de D7000 ben ik ook eens op zoek gegaan naar alternatieven en blijkbaar was ik niet de enige die de standaard draagriem niet handig vond. De BlackRapid is eigenlijk een schouderband die ervoor zorgt dat je de camera draagt zoals een messenger bag en de camera tegen je heup hangt. De riem wordt vastgehangen met een stevige musketon aan een D-ring die je in de statiefschroefdraad vastzet. Voorlopig gebruik ik de standaard bijgeleverde D-ring, waardoor ik die er steeds moet afdraaien wanneer ik mijn statief wil gebruiken. Er bestaat wel een aangepaste D-ring die past op het plaatje van een Monfrotto-statief waardoor je de camera heel snel op een statief kan plaatsen.
