© IPF

Het zuidpoolstation is in twee Antarctische zomers gebouwd (tijdens onze winter). In 2007 werd de ruwbouw geplaatst en volledig wind- en sneeuwdicht gemaakt voor de Antarctische winter. In 2008 is een tweede team op 13 november vertrokken naar Utsteinen om het interieur af te werken en de apparatuur te plaatsen. Dit werk is nog niet volledig af en zal nog tot maart duren. Toch zijn er sinds eind 2008 al onderzoekers naar het station vertrokken om onderzoek te doen.

Zero emission

Het Prinses Elisabethstation is volledig zero emission. Dit betekent dat alleen duurzame energie gebruikt wordt, in dit geval windenergie en zonne-energie. Hiervoor zijn er 9 windturbines van 9 meter opgericht op de richel waarop het station gebouwd is, samen goed voor 54 kWh. De zonne-energie wordt zowel omgezet in electriciteit (met fotovoltaïsche zonnepanelen) als in warm water (met thermische zonnepanelen). De fotovoltaïsche zonnepanelen zorgen nog eens voor 50,6 kWh. Omdat de energievoorziening beperkt is, heeft men een systeem uitgewerkt waarbij de vraag afgesteld wordt op het aanbod (en niet omgekeerd). Software berekent hoeveel energie er voorhanden is en welke verbruikers die het meest nodig hebben. Op basis hiervan wordt de energie verdeeld. Zo zal de keuken over de middag bijvoorbeeld meer stroom krijgen, waardoor de stopcontacten in de werkruimte niet meer zullen werken. De gebruiker moet telkens expliciet toestemming vragen aan het systeem voor stroom. En soms zal het systeem dit weigeren. Het prototype dat gebruikt wordt in het Zuidpoolstation kan in de toekomst misschien wel zijn weg vinden naar onze huizen.  Hierdoor is het niet alleen een onderzoekscentrum, maar ook een educatief project om het bewustzijn voor het milieu te verhogen en aan te tonen dat zero emission mogelijk is.

Ook al het afvalwater wordt gezuiverd en opnieuw gebruikt. In principe kan dat oneindig gebeuren, maar men heeft ervoor gekozen om water maar 5 keer te hergebruiken. En hoewel men er zonder problemen van kan drinken, zal men het daarvoor toch niet gebruiken. Als drinkwater gebruikt men gesmolten sneeuw.

Eén van de meest opvallende punten is dat er geen specifieke verwarming voorzien is. In plaats daarvan heeft men gekozen voor een zeer goede isolatie (60 cm) en de warmte die alle apparatuur genereert.

Conclusie

Het ganse project kon op Canvas gevolgd worden door een reeks reportages die het verloop van begin tot einde tonen. Ik heb deze reportages met veel interesse gevolgd en ze hebben me ervan overtuigd dat dit niet gewoon een simpel project is. België geeft met dit zuidpoolstation bewezen dat ze hier en daar toch nog kan meespelen op wereldniveau. Met het Prinses Elisabethstation heeft het immers een nieuwe standaard gezet voor onderzoeksstations van de toekomst.

Gerelateerde berichten

• Nanotechnologie de toekomst? (0)
• Kindle (0)
• EcoDrive doet je CO2-zuinig rijden (0)
• De toekomst van het onderwijs (0)
• De elektrische wagen (1)

Dit jaar ging ik (afhankelijk van het weer) met de fiets of de bus naar het station van Oostende. Vandaar nam ik de trein tot in Brugge en dan was het maar enkele minuten wandelen tot de huidige campus. De nieuwe campus ligt een heel eind van het station af, en dus moet ik nu ook een transportmiddel zoeken in Brugge. Daarvoor zijn er eigenlijk maar twee goede opties: de bus of de fiets. Met de wagen naar Brugge rijden doe ik enkel als ik heel veel te vervoeren heb (dus maar een paar keer per jaar). Benzine kost tegenwoordig veel geld en je vervoersonkosten worden niet vergoed (wat wel zo is voor het openbaar vervoer en de fiets).

photo credit: mrlerone

Aangezien ik liever fiets dan de bus neem en ik zowel in Oostende als in Brugge moet fietsen met een treinrit ertussen lijkt er maar één goede oplossing: een vouwfiets. Het bekendste merk is hier Brompton: een Engelse vouwfiets die al bijna 30 jaar ongewijzigd op de markt is. Het is tevens de vouwfiets die het meest compact vouwt in een 15-tal seconden.

Bromptons zijn niet goedkoop, dus een testrit drong zich op. Daarom ben ik donderdag naar Dejonckheere in Oostende gegaan. Hij is de enige verdeler van Brompton in de buurt. Ik mocht er een kwartiertje fietsen met de Brompton-Ralph met 6 versnellingen, het meest verkochte model. Na dit kwartiertje was ik in positieve zin verrast over de fiets. Hij rijdt net zo goed als een gewone stadsfiets. Ik had al met een Dahon gereden, maar die voelde echt aan als een kleine fiets. Dat gevoel had ik helemaal niet op de Brompton. De testrit heeft me kunnen overtuigen dat de Brompton een volwaardig transportmiddel is.

Vrijdag ben ik nog even langs gegaan om te kijken of mijn boekentas in de voormand past (en dat doet hij). Die voormand is een ingenieus systeem, waardoor je geen bagagerek nodig hebt, maar toch veel kan vervoer. De mand is vlot af en aan te koppelen, en in gevouwen toestand kan hij er zelfs op geklikt worden en dienen als handvat om de Brompton voort te trekken.

Van de Brompton ben ik dus overtuigd, nu moet ik enkel nog een veilige plaats vinden om hem te stallen op de nieuwe campus. Hem gewoon tussen de studentenfietsen plaatsen lijkt me geen goed idee.

Gerelateerde berichten

• Woon-werkverkeer (1)
• Stress (2)
• Nieuwe campus KHBO (0)
• Digital natives … of toch niet? (1)
• CeBIT (0)

De tentoonstelling zelf dan. Het is een expo over Europa die de 50-jarige geschiedenis verteld. De tentoonstelling begint bij het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 en eindigt met enkele actuele thema’s waarmee de Europese Unie geconfronteerd wordt. Het gaat niet zozeer over de geschiedenis van de Europese instellingen, maar wel over de geschiedenis van de verschillende landen van de EU en hun gezamenlijke weg naar vrede.

De tentoonstelling gebruikt een brede waaier aan middelen om de geschiedenis van Europa uit de doeken te doen. Er zijn uit elke periode gebruiksvoorwerpen te vinden, er ligt een omvergeworpen bronzen standbeeld van Stalin, je zit in een Belgische DC-3 te luisteren naar verhalen van Belgen die Congo ontvluchtten bij de onafhankelijkheid en even later kom je in een Spaanse gevangenis terecht.

De tentoonstelling wordt grotendeels opgehangen aan de verhalen van 27 Europeanen aan wie je in het begin voorgesteld wordt en die elk doorheen de tentoonstelling hun eigen verhaal vertellen in een videoboodschap. Spijtig genoeg stond er bij ongeveer de helft van de boodschappen “Coming soon”, terwijl de tentoonstelling toch al meer dan een maand open is.

Wat me onmiddellijk opviel was het weinig aantal bezoekers, zeker voor een zaterdagnamiddag. Het overgrote deel van de tijd was ik alleen in een zaal. De tentoonstelling wordt vaak gepromoot als zijnde zeer interactief, maar dat viel al bij al nogal magertjes uit. Af en toe heb je interactieve opstellingen, maar meestal is het toch gewoon lezen, kijken en luisteren. Maar daarom is de tentoonstelling zeker niet minder interessant.

De samenhang van de zalen was niet altijd duidelijk, maar vooral de borden met uitleg waren niet altijd op de beste plaats opgehangen. Zo staat de uitleg voor een bepaalde zaal soms bij de uitgang van de zaal, zodat je pas weet waarover het hing nadat je alles bekeken hebt. Soms hangen de borden ook te laag of op onhandige plaatsen. Het moet wel gezegd dat er voldoende uitleg aanwezig is en die ook informatief is.

Als conclusie kan ik wel stellen dat het een interessante tentoonstelling is, die zeker de moeite waar is als je meer wenst te weten over de gemeenschappelijke geschiedenis van de landen van de EU. Wie de tentoonstelling wil gaan bekijken, kan dat nog tot 23 maart 2008.

Gerelateerde berichten

• Referenda (0)
• In Europa (0)
• Stress (2)
• Google achter het scherm (0)
• ePortfolio (2) (0)

Fantastisch idee en het ziet er allemaal zeer lekker uit. Enkel de prijs is wat aan de hoge kant. Voor dat geld kun je ook op restaurant gaan, als is dat dan misschien iets minder gezellig dan samen eten klaarmaken. Ook wordt er enkel geleverd op woensdag, donderdag en vrijdag. Ik ben benieuwd of dit een succes wordt.

Via Pietel

Gerelateerde berichten

• Geen gerelateerde berichten.