Nu de stemming achter de rug is, is het tijd voor analyse en coalitievorming. Iedereen is het erover eens dat er twee winnaars zijn in Vlaanderen: CD&V en N-VA (het voormalige Vlaams Kartel). Het mag dan ook duidelijk zijn dat de Vlaming voor meer Vlaanderen gekozen heeft. Dit is natuurlijk ook niet echt verwonderlijk voor een Vlaamse verkiezing. De grote verliezers zijn Vlaams Belang (die door haar racistische taal haar ware gezicht nog eens heeft laten zien) en de Open-VLD (die door schandalen en moddergooien ook niet fraai naar buiten kwam). Ik mag zeggen dat ik redelijk tevreden ben met deze uitslag.

Velen zien de winst van zowel CD&V als N-VA als tegenstrijdig. Ik ga hiermee niet akkoord. Beide partijen streven naar meer bevoegdheden voor Vlaanderen, alleen is de strategie verschillend. CD&V wil gaan voor dialoog (maar met resultaten), terwijl N-VA expansief gebruik wil maken van de bestaande bevoegdheden en wachten tot de Franstaligen vragende partij zijn. Uit deze uitslag concludeer ik dat de Vlaamse kiezer meer Vlaamse bevoegdheden wenst, liefst via dialoog indien mogelijk. Als dat niet lukt (wat de voorbije twee jaar aangetoond hebben), dan is de Vlaamse kiezer bereid om zijn tanden te tonen en het spel harder te spelen.

Anderzijds kiest de Vlaamse kiezer ook duidelijk voor zekerheid, iets wat helemaal niet slecht is en wat niet gelijk staat aan immobilisme. N-VA heeft bewezen heel capabele parlementsleden te hebben, die hard werken. In de Vlaamse regering kan de CD&V eveneens een mooi palmares voorleggen, met Kris Peeters op kop (”Kris was perfect!”, dixit Van Mechelen).

Ik hoop op een coalitie met als sterkhouders de twee winnaars CD&V en N-VA. Als derde partij mag van mij daar gerust SP.A bijkomen om op die manier een evenwichtige regering te hebben (rechts – centrum – links).