Donderdagavond heb ik in het kader van de lerarenopleiding die ik volg een introductie gekregen van het Centrum Informatieve Spelen (C.I.S.). Dit is een vzw die informatieve spelen ontwikkelt, produceert, begeleidt en verkoopt. Zoals je kon lezen in mijn post over het spel Help Leterme! stond ik tot nu toe nogal wantrouwig ten opzichte van een spel als educatieve lesvorm. Ik kan in elk geval al verklappen dat ik deze avond mijn mening toch ietwat aangepast heb.
Het Centrum Informatieve Spelen heeft momenteel een 150-tal spelen in het aanbod. Sommige daarvan zijn aan te kopen, andere enkel te spelen met begeleiding van een speltrainer. Ook de doelgroep van deze spelen is zeer verscheiden. De meeste spelen richten zich tot jongeren en kinderen en zijn dus vooral bedoeld voor het lager en middelbaar onderwijs. Dit zijn ook de groepen waarvan ze het meest aanvragen voor begeleiding ontvangen. Daarnaast bestaan er echter ook spelen voor volwassen en speciale doelgroepen (preventiewerkers, hulpverleners, politieagenten …). Vele spelen zijn trouwens ontwikkeld in samenwerking met andere organisaties. Op die manier kan het spel ook bogen op een degelijke achtergrond.
Alle spelen hebben als doel sensibiliseren en informeren over maatschappelijke thema’s zoals cultuur, democratie, economie, Europa, gezondheid, milieu, mobiliteit, noord-zuid verhoudingen, relaties, sociale vaardigheden enzovoort. Tijdens de info-sessie ging het voornamelijk over de noord-zuid verhoudingen en economie (gezien het de lerarenopleiding van een economische richting is). Opmerkelijk daarbij is dat alle spelen over economie bedoeld zijn voor volwassen (op twee na die een minimumleeftijd van 16 jaar hebben). Perfect bruikbaar dus in het hoger onderwijs of zelfs binnen een bedrijf of de vakbond (die deze spelen effectief gebruiken).
Het interessante aan de (begeleide) spelen is dat het spel zelf enkel de aanleiding is tot een bredere beschouwing over het onderwerp. In het spel zelf wordt je geconfronteerd met situaties. Daarna komt de nabespreking die zeker even belangrijk is als het spel. Daarbij wordt van de concrete situatie van het spel overgegaan naar een meer abstracte beschouwing over het onderwerp. Dit gebeurt door een groepsdiscussie, geleid door de speltrainer. Daarvoor bestaat er een 6-stappenplan die de speltrainer telkens volgt. Het komt er in grote lijnen op neer dat men eerst peilt naar de indrukken van de spelers, waarna men overgaat tot een extrapolatie naar de realiteit om tenslotte te komen tot mogelijke acties die men kan toepassen.
Ik ben benieuwd naar de toepassing van spelen in het hoger onderwijs of bij volwassen. Dus als er lezers zijn die daar ervaringen mee hebben, aarzel dan niet om een reactie achter te laten of me te contacteren via het contactformulier op de site.