Matthieu Calu

Er is de laatste weken (en maanden) al enorm veel geschreven en gezegd over de iPad van Apple. Nu de iPad er ook effectief is en de eerste ervaringen en applicaties er zijn, is het het een goed moment om alles eens rustig op een rijtje te zetten. De meeste reviews zijn het er over eens dat de iPad een fantastisch apparaat is en zelf ben ik ook zeer enthousiast over de iPad en vooral over de mogelijkheden die het creëert. Ik zie de iPad vooral als een facilitator die een heleboel dingen mogelijk maakt. In deze post wil ik vooral ingaan op de mogelijkheden voor het gebruik van de iPad in het onderwijs.

Lesmateriaal

De iPad is met iBook een ereader, maar niet het soort ereader dat we kennen als de Kindle. En dat maakt het net interessant voor het onderwijs. Daar waar de traditionele ereaders door de eInk beperkt zijn tot statische weergave van boeken, tijdschriften of kranten in zwart-wit, kan het kleurenscherm van de iPad een veel rijkere leeservaring bieden. De toegevoegde waarde van de iPad is dan ook de mogelijkheid tot het toevoegen van audiovisuele content, dynamische content en interactie.  Nu bieden veel uitgevers al extra materiaal aan op een website, maar het zou veel beter zijn om dit allemaal te integreren in één digitaal handboek. Een mooi voorbeeld hiervan is de vook die ik in op mijn microblog besproken heb. Ook het concept van Sports Illustrated is met de iPad perfect mogelijk. Aangezien de iPad het open ePub gebruikt voor zijn ebooks, kan elke leerkracht zonder extra kosten zijn eigen lesmateriaal publiceren.

Daarnaast maakt digitaal lesmateriaal het mogelijk om regelmatig updates door te voeren zonder daarvoor een volledig nieuw boek te moeten publiceren. Je zou zelfs kunnen denken aan huurformules voor handboeken in plaats van het verplicht aankopen van boeken. Ook selecties kopen of huren kan nu veel makkelijker. Om nog maar niet te spreken over de voordelen voor het milieu door het beperken van het papier dat gebruikt wordt.

Het eerste bedrijf dat opgericht is met als doel het maken van digitaal lesmateriaal voor de iPad bestaat reeds: Inkling. En het is niet zomaar een klein bedrijfje, want ze hebben al samenwerkingsverbanden met McGraw-Hill en Pearson. Zij beseffen dat een handboek niet hetzelfde is als een leesboek of een magazine. Een handboek lees je niet van begin tot einde en moet steeds kunnen veranderen en up to date gebracht worden. Navigatie is dus zeer belangrijk. De iPad maakt het ook mogelijk om statistische afbeeldingen te vervangen door interactieve figuren. Tussen de tekst kunnen ook tips, links, opmerkingen en toetsen geplaatst worden. Inkling maakt het mogelijk voor docenten om hoofdstukken digitaal uit te delen en zelfs om te zien waar elke student zit in het handboek. Aan studenten biedt het de mogelijkheid om notities te nemen en die ook te delen met medestudenten. Inkling zal ook geen volledige boeken aanbieden in de iTunes store, maar hoofdstukken die docenten zelf kunnen combineren tot een cursus.

Inkling op de iPad

Ook in Nederland is er al een bedrijf bezig met een framework om PDF’s om te zetten in interactieve boeken met video, kaarten, grafieken enzovoort op de iPad. Het framework noemt Stretchpad en is zowel bedoeld voor kranten, tijdschriften als educatieve uitgaves.

Mobiliteit

In tegenstelling tot een laptop of zelfs netbook weegt de iPad heel weinig (700 gram). Heel makkelijk dus om mee te nemen in een tas, daar waar nu veel studenten klagen over het extra gewicht dat ze telkens moeten meezeulen. Het feit dat een iPad 10u meegaat (of zelfs meer dan 140u voor muziek) betekent ook dat hij niet opgeladen hoeft te worden tijdens de les. ‘s avonds aan de stroom hangen is voldoende om hem de volgende dag te kunnen gebruiken zonder een stopcontact. Ook dit is vandaag de dag nog een groot struikelblok bij het gebruik van laptops in de lessen.

Daarnaast is de iPad heel makkelijk overal te gebruiken en met de toevoeging van 3G kan je er ook overal mee online. Zo kan een student een artikel of een stuk lesmateriaal lezen op de trein en er wat notities bij nemen, de notities van de les doornemen of zelfs voor het examen nog vlug even de leerstof doornemen. Men heeft de mond vol van overal en altijd leren, maar met de iPad wordt dit nu voor het eerst ook echt mogelijk.

Veiligheid en stabiliteit

Er komt veel kritiek op het gesloten apps-systeem dat Apple gebruikt voor de iPhone/iPod touch en nu ook gebruikt voor de iPad. Daardoor zou de gebruiker beperkt worden in zijn mogelijkheden. Zelf heb ik nog geen last gehad van die beperkingen, maar belangrijker is dat dit systeem zorgt voor een stabiel en simpel te gebruiken apparaat. Dit zou ook betekenen dat er veel minder softwareproblemen zijn met studentenlaptops, geen virussen, één plaats om de juiste applicaties te vinden en eenduidigheid qua installatie. Nu moeten we voor elk softwarepakket dat de studenten op hun laptop moeten gebruiken een handleiding schrijven voor de installatie. Met de iPad beperkt zich dit tot een link naar de applicatie in de App Store. Daarnaast is een iPad natuurlijk direct bruikbaar wanneer je het uit je tas haalt, daar waar het toch enkele minuten duurt voor een laptop opgestart is (en op het einde van de les weer afgesloten is).

Notities nemen

De iPad beschikt over een virtueel keyboard dat volgens de eerste berichten redelijk goed is, maar daarnaast heeft het de mogelijkheid om er een extern toetsenbord aan te koppelen. Hierdoor is de iPad meteen ook geschikt voor het nemen van notities in de les. Het grote voordeel ten opzichte van een laptop is hier het touchscreen: grafieken of schema’s kunnen simpelweg met je vingers  in de notities ingevoegd worden. De microfoon die ingebouwd is in de iPad kan daarbij ook nog eens de lessen opnemen zodat de student later kan terugluisteren. We zouden zelfs kunnen denken aan spraaksoftware die de  lessen onmiddellijk omzet in tekst, die de student dan eventueel hier en daar kan bijsturen.

Sommigen zeggen dat de iPad enkel geschikt is om materiaal te consumeren, maar niet te produceren. Als je kijkt naar het iWork-pakket van Apple op de iPad, lijkt me dit helemaal niet het geval. Met Pages krijg je alle mogelijkheden van een tekstverwerker, met Numbers een volledig rekenblad en met Keynote de beste presentatiesoftware. Ondertussen zijn de eerste notitie-apps al beschikbaar op de iPad, zoals CourseNotes (waarvan je een filmpje hieronder kan bekijken) of Audiotorium waarbij ook de spraak wordt opgenomen.

Presenteren

Dankzij de Keynote app en de VGA-adapter kun je met de iPad presentaties maken en ze ook geven. In de eerste plaats kunnen leerkrachten dit gebruiken om lesmateriaal te presenteren, maar dan zonder een laptop mee te nemen of een vaste pc te gebruiken. Dit biedt ook de mogelijkheid om studenten in de les presentaties te laten maken op hun iPad en die dan te laten aansluiten aan de projector om bijvoorbeeld een spreekbeurt te geven.

Het relatief grote touchscreen van de iPad met een zeer grote kijkhoek maakt het ook mogelijk dat meerdere studenten samen aan één iPad werken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld makkelijk per twee een artikel/foto/filmpje bekijken en ook allebei de iPad bedienen.

Interactie

Ik zie ook nog een voordeel op het gebied van interactie tussen studenten en docent. Elke leerkracht zal het ermee eens zijn dat opengeklapte laptops voor een muur zorgen tussen de studenten en de docent. De studenten zitten veilig achter hun scherm en de docent kan niet zien wat de student aan het doen is. In een auditorium wordt het helemaal erg: daar zie je als docent de studenten soms niet zitten achter hun laptopscherm. Doordat de iPad plat op de bank ligt (of onder een lichte hoek met een hoes) komt die muur te vervallen. De situatie keert terug naar die zoals met boeken en notities op papier. Voor veel leerkrachten zal dit waarschijnlijk ook makkelijker te aanvaarden zijn dan laptops in de les. Het contact met de studenten zal terug beter zijn.

Apps

Een belangrijke factor bij het al dan niet slagen van de iPad zal bij de ontwikkelaars van software liggen: het is hun taak om het apparaat te vervolmaken. Als zij het potentieel van de iPad ten volle benutten en een heleboel nuttige en inventieve applicaties ontwikkelen zal de iPad ongetwijfeld een succes worden. Gebeurt dit niet, dan blijft het potentieel onaangesproken en zal de iPad waarschijnlijk geen tweede iPhone-succes worden. Gezien de innovatieve apps die er verschenen zijn voor de iPhone  en de eerste apps voor de iPad heb ik er echter het grootste vertrouwen in.

Multitasking

De iPad zal binnenkort met het iPhone OS 4 multitasking ondersteunen. Sommigen beweren dat de multitasking die Apple toelaat, niet echt multitasking is. Je kunt het inderdaad niet vergelijken met multitasking op een pc waarbij allerlei vensters om je aandacht vragen, maar dit vind ik net een voordeel. Hierdoor kun je gefocust werken, zonder constant afgeleid te worden. Het is al meermaals aangetoond dat mensen niet kunnen multitasken.

Prijs

Misschien hetgeen de meeste mensen verwonderde was de prijs: voor slechts $499 heb je al een iPad. Voor het onderwijs lijkt 3G me niet noodzakelijk en met 16GB kom je ook al een heel eind. In euro’s zal de prijs waarschijnlijk nog iets lager liggen (ik schat €449) en voor het onderwijs zal je er waarschijnlijk ook nog eens onderwijskorting op krijgen. Hierdoor is de iPad heel betaalbaar: goedkoper dan een laptop en maar net ietsje duurder dan een netbook.

Kritiek

De meeste kritiek die je hoort op de iPad gaat over het ontbreken van Flash (nu multitasking eraan zit te komen). Nochtans ben ik daar zelf wel tevreden mee, want Flash vraagt enorm veel van een computer en met HTML5 is er een veel betere oplossing. Een mooie quote die ik las over het ontbreken van flash, kan ik volledig onderschrijven: It’s not an omission, it’s a mission. En die missie lijkt goed te lukken, als je naar de lijst van sites kijkt die al overgeschakeld zijn op HTML5.

1 april. Een geschikte datum voor een nieuw begin. Na bijna een volledig jaar van stilzwijgen is het tijd om deze blog opnieuw leven in te blazen. Dit betekent zowel een nieuwe lay-out als nieuwe inhoud. Een jaar van stilte op deze blog betekent niet dat ik een jaar niets op internet geplaatst heb, wel integendeel. Alleen heb ik daarvoor andere kanalen uitgetest en denk nu een goed systeem gevonden te hebben. Terwijl deze blog vroeger een verzamelplaats was van alles, heb ik nu 4 duidelijk afgescheiden kanalen met elk hun eigen inhoud.

• Heel korte berichten, interessante links of snapshots plaats ik op mijn twitter-account.
• Wat langere berichten (maar nog steeds niet de uitgebreide posts), filmpjes en foto’s die ik tegenkom op het internet plaats ik op mijn microblog. Zoals je daar kunt merken ben ik daar het voorbij jaar wel zeer actief op geweest. De laatste berichten van mijn microblog vind je ook terug in de rechterkolom van deze blog.
• Foto’s komen op mijn Flickr-account. Ook hiervan kun je de recentste foto’s terugvinden in de rechterkolom.
• Langere, diepgaandere berichten komen op deze blog te staan. De categorieën waarover ik zal bloggen kun je bovenaan de blog terugvinden. In grote lijnen zijn dit onderwijs, technologie, reizen en fotografie.

Zoals je kunt zien zit deze blog in een nieuw jasje. Onder de motorkap is de software waarop deze blog draait ook weer volledig up to date. Dit heeft niet enkel een esthetische, maar ook een praktische reden. In de vorige lay-out was voor elke post een foto nodig en een samenvatting (een lange voor het hoofdartikel en een kortere voor de andere artikels).  Hierdoor kwamen enerzijds sommige berichten niet op de blog omdat ik er geen geschikte foto voor vond en anderzijds betekende het ook extra tijd die nodig was om een bericht te plaatsen. Tijd die ik jammergenoeg het voorbije jaar veel te weinig had. Met deze nieuwe lay-out is dit allemaal niet nodig. Een foto kan nog steeds, maar is niet meer noodzakelijk. Ook de samenvatting is er niet meer.

Met deze nieuwe start heb ik voor mezelf minstens één bericht per week als doelstelling gezet. De enige uitzondering hierop is wanneer ik op reis ben. In totaal zouden er hier dus elk jaar minstens 50 nieuwe berichten moeten verschijnen.

Nu de stemming achter de rug is, is het tijd voor analyse en coalitievorming. Iedereen is het erover eens dat er twee winnaars zijn in Vlaanderen: CD&V en N-VA (het voormalige Vlaams Kartel). Het mag dan ook duidelijk zijn dat de Vlaming voor meer Vlaanderen gekozen heeft. Dit is natuurlijk ook niet echt verwonderlijk voor een Vlaamse verkiezing. De grote verliezers zijn Vlaams Belang (die door haar racistische taal haar ware gezicht nog eens heeft laten zien) en de Open-VLD (die door schandalen en moddergooien ook niet fraai naar buiten kwam). Ik mag zeggen dat ik redelijk tevreden ben met deze uitslag.

Velen zien de winst van zowel CD&V als N-VA als tegenstrijdig. Ik ga hiermee niet akkoord. Beide partijen streven naar meer bevoegdheden voor Vlaanderen, alleen is de strategie verschillend. CD&V wil gaan voor dialoog (maar met resultaten), terwijl N-VA expansief gebruik wil maken van de bestaande bevoegdheden en wachten tot de Franstaligen vragende partij zijn. Uit deze uitslag concludeer ik dat de Vlaamse kiezer meer Vlaamse bevoegdheden wenst, liefst via dialoog indien mogelijk. Als dat niet lukt (wat de voorbije twee jaar aangetoond hebben), dan is de Vlaamse kiezer bereid om zijn tanden te tonen en het spel harder te spelen.

Anderzijds kiest de Vlaamse kiezer ook duidelijk voor zekerheid, iets wat helemaal niet slecht is en wat niet gelijk staat aan immobilisme. N-VA heeft bewezen heel capabele parlementsleden te hebben, die hard werken. In de Vlaamse regering kan de CD&V eveneens een mooi palmares voorleggen, met Kris Peeters op kop (“Kris was perfect!”, dixit Van Mechelen).

Ik hoop op een coalitie met als sterkhouders de twee winnaars CD&V en N-VA. Als derde partij mag van mij daar gerust SP.A bijkomen om op die manier een evenwichtige regering te hebben (rechts – centrum – links).

Sinds vandaag staat er bovenaan de rechterkolom van deze blog een verkiezingspoll van Adhese, een Gents bedrijf dat al een tijdje actief is op het vlak van reclame op blogs. Ze hebben nu ook een trackingsysteem ontwikkeld onder de naam pubblegum. De verkiezingspol is gebaseerd op dit systeem en heeft tot doel de kiesintenties van de blogosphere in beeld te brengen.

Ik ben benieuwd naar de resultaten en doe dan ook graag mee aan dit interessante initiatief. Als je kleur wil bekennen kan je dit doen op de banner in de rechterkolom van deze site. Daar kun je ook de resultaten zien, of je kan rechtsreeks naar de resultaten gaan. Op het moment van schrijven ziet het er zo uit:

UPDATE: De verkiezingen zijn achter de rug, dus is de poll in de rechterkolom ook verdwenen. De laatste dagen voor de verkiezingen heeft PVDA+ de poll overrompeld met stemmen waardoor het resultaat volledig scheefgetrokken werd. Een spijtige zaak, want daardoor werd de poll volledig waardeloos.

Vandaag heb ik voor de eerste keer het volledige traject van thuis naar het werk met de fiets afgelegd. Het was prachtig fietsweer en ik had de tijd: het ideale moment om de Brompton eens uit te testen op langere afstanden.

De Brompton heeft met glans de test doorstaan. Velen denken dat een vouwfiets totaal ongeschikt is voor iets anders dan korte stadsritjes. Na een goeie 30 km aan een stuk fietsen kan ik dit tegenspreken: ik kwam fris en zonder ook maar de minste pijn aan op de KHBO.  De Brompton fietst vlot en is comfortabel genoeg om er 2 uur aan een stuk mee te fietsen.

Het grote voordeel van de Brompton is natuurlijk dat ik vanavond niet hoefde terug te fietsen. Niet dat ik daar geen zin meer in had, maar mocht ik het ganse eind terugfietsen zou ik te laat thuis zijn. Dus de terugreis was zoals elke dag: naar het station fietsen, opvouwen en op de trein naar Oostende om daar de Brompton terug uit te vouwen en het laatste stukje over de dijk naar huis te fietsen.

Het is zeker niet de laatste keer dat ik een langere fietsrit gedaan heb met de Brompton. Als het weer zo mooi blijft, zal ik zeker nog regelmatig naar Brugge fietsen. Ik denk er zelfs aan om met de Brompton te reizen. De combinatie Brompton en openbaar vervoer lijkt me ideaal. Misschien ga ik dan wel investeren in een beter zadel, ergonomische handgrepen en een fietskar.

Luis Suarez van IBM stuurt geen e-mail meer. Er bestaan volgens hem tegenwoordig een heleboel tools die veel beter geschikt zijn om met elkaar te communiceren en informatie uit te wisselen. En ik ga akkoord met hem. E-mail is niet meer het communicatiemiddel dat de voorkeur geniet bij jongeren. Communicatie vind nu plaats via sociale netwerken (Facebook, Twitter), via Instant Messaging (IM), Skype, wiki’s en blogs.

Hieronder vind je een presentatie van 45 minuten die Luis Suarez gegeven heeft voor collega’s van IBM in Düsseldorf met de titel: Thinking outside the Inbox.

See the Light – Thinking Outside the Inbox from Luis Suarez on Vimeo.

Samenvatting

Voor de mensen die geen 45 minuten van hun leven kunnen missen, hieronder de samenvatting met mijn bemerkingen.

E-mail is een slechte manier om met elkaar te communiceren en wordt vaak ook misbruikt. Aan e-mail hangen een heleboel nadelen:

• Je hebt geen controle over wat er binnenkomt. Je ondergaat het passief
• Het is niet publiekelijk beschikbaar (binnen het team). Informatie gaat op die manier verloren. De oude generatie die een heleboel kennis geeft opgebouwd, gaat binnenkort op pensioen. De nieuwe generatie die begint zal die kennis volledig opnieuw moeten gaan verzamelen. Systemen als wiki’s centraliseren en bewaren die kennis voor de komende generaties.
• Het zet niet aan tot verantwoordelijkheid. Jij bent toch de enige die de mail ziet. Niemand kan controleren of je er iets mee doet.
• Hoe meer mails je beantwoord, hoe meer mails je krijgt.

Hoe moet het dan wel?

• Wil je snelle & directe communicatie, gebruik dan een IM-programma (bij voorkeur gebaseerd op Jabber) zoals  Google Talk, iChat, Skype of Live Messenger. Voor persoonlijke communicatie tussen twee personen kan je ook bellen.
• Wil je documenten delen, zet je document dan online zodat meerdere mensen het kunnen bewerken in plaats van het constant over en weer te sturen. Mogelijkheden zijn een wiki, Google Docs, Zoho, Basecamp … De link naar het bestand mag je wel nog mailen
• Wil je een boodschap sturen naar een heleboel mensen, gebruik dan een blog.
• Voor korte berichten gebruik je twitter, Facebook-berichten … Het verschil met e-mail is dat je hier geen attachments kunt aanhangen en ze beperkt blijven tot tekst.Een kort bericht behoeft geen attachments.

Hoe blijf je dan op de hoogte van alles? RSS-feeds

• Je beslist zelf wat je volgt en wat niet. Je bent actief betrokken.
• Geen last meer van spam.
• Alle informatie van veranderingen in wiki’s, blogposts … kun je hier verzamelen

Gebruikt Luis Suarez dan helemaal geen e-mail? Toch wel. Hij leest nog mail, maar stuurt er geen meer. En dan gaat het vooral over notifications. Veranderingen in wiki’s, nieuwe berichten in zijn sociaal netwerk, gedeelde documenten … Mails met bijlages worden automatisch gewist en krijgt hij zelfs niet meer te zien.

Luis gebruikt social software om te communiceren. De software die Luis opnoemt is voornamelijk IBM-software, maar er bestaan een heleboel alternatieven:

• Lotus Sametime (IM): hier krijg je veel sneller een antwoord. Het blijft geen dagen liggen voor je antwoord krijgt.
• Lotus Notes (e-mail): als verzameling van de notificaties die verschillende systemen sturen.
• Oracle Beehive (collaboration-platform): Dit is de plaats om mensen te contacteren die op het moment niet online zijn. Zijn virtueel netwerk.
• Blogs: Het CV van Luis is zijn blog. Hij is al twee keer aangenomen voor een job dankzij zijn blog. En dit wordt alsmaar belangrijker, want mensen werken niet langer gans hun leven in één bedrijf. Je netwerk zal je helpen een nieuwe job te vinden.
• Twitter: onder andere om te communiceren met zijn managers
• Telefoon: voor persoonlijke communicatie tussen twee personen.

Het netwerk

Centraal in het verhaal van Luis Suarez staat zijn netwerk. Een grote groep mensen (1050) waarmee hij in contact staat. Je geeft een stuk aan het netwerk, maar je krijgt er veel van terug. Vragen die aan Luis gesteld worden, komen via Beehive automatisch in zijn netwerk terecht. Als hij niet online is, beantwoorden anderen uit zijn netwerk die vragen. Het netwerk zorgt er ook voor dat je horizon niet teveel verengt. Als je je nog enkel abonneert via RSS op wat jou interesseert, bestaat de kans dat je informatie mist. Het netwerk zorgt ervoor dat belangrijke informatie niet mist. Samenwerking en kennisdeling zijn kenwoorden voor dit concept. Dit betekent ook een volledige andere kijk op auteursrechten. Met het huidige copyright is dit niet mogelijk. Daarom ben ik zelf ook een groot voorstander van Creative Commons en pas ik dit toe op mijn blog, mijn foto’s en mijn tweets.

Eigen mening

Ik ga voor een heel groot stuk akkoord met Luis verteld. E-mail heeft maar een beperkt nut, maar wordt vandaag als een manusje-van-alles gebruikt. Het gebruik van attachments in mails is daar het mooiste voorbeeld van. Vaak (zoniet altijd) is het veel beter om bestanden te delen. De voordelen zijn legio: iedereen werkt op dezelfde versie, geen over en weer mailen, het document is overal en altijd beschikbaar… Zelf ben ik een groot voorstander van wiki’s (ik bewaar er de meeste van mijn notities en teksten in) en Google Docs.

Je mag de komende tijd meer van dit soort posts verwachten. Ik ben al een tijdje bezig met meer en meer van mijn werk online te doen en ik zal hierover berichten op deze blog.

Vandaag is in Utsteinen op de Zuidpool het nieuwe Belgische zuidpoolstation Prinses Elisabeth plechtig geopend. Het zuidpoolstation is een project waar we als Belgen fier op mogen zijn. Het is immers het eerste volledige zero emission onderzoekscentrum op de Zuidpool. Het is eindelijk ook nog eens een echt Belgisch project, waarbij de twee landstalen probleemloos door elkaar gebruikt worden.

© IPF

Het zuidpoolstation is in twee Antarctische zomers gebouwd (tijdens onze winter). In 2007 werd de ruwbouw geplaatst en volledig wind- en sneeuwdicht gemaakt voor de Antarctische winter. In 2008 is een tweede team op 13 november vertrokken naar Utsteinen om het interieur af te werken en de apparatuur te plaatsen. Dit werk is nog niet volledig af en zal nog tot maart duren. Toch zijn er sinds eind 2008 al onderzoekers naar het station vertrokken om onderzoek te doen.

Zero emission

Het Prinses Elisabethstation is volledig zero emission. Dit betekent dat alleen duurzame energie gebruikt wordt, in dit geval windenergie en zonne-energie. Hiervoor zijn er 9 windturbines van 9 meter opgericht op de richel waarop het station gebouwd is, samen goed voor 54 kWh. De zonne-energie wordt zowel omgezet in electriciteit (met fotovoltaïsche zonnepanelen) als in warm water (met thermische zonnepanelen). De fotovoltaïsche zonnepanelen zorgen nog eens voor 50,6 kWh. Omdat de energievoorziening beperkt is, heeft men een systeem uitgewerkt waarbij de vraag afgesteld wordt op het aanbod (en niet omgekeerd). Software berekent hoeveel energie er voorhanden is en welke verbruikers die het meest nodig hebben. Op basis hiervan wordt de energie verdeeld. Zo zal de keuken over de middag bijvoorbeeld meer stroom krijgen, waardoor de stopcontacten in de werkruimte niet meer zullen werken. De gebruiker moet telkens expliciet toestemming vragen aan het systeem voor stroom. En soms zal het systeem dit weigeren. Het prototype dat gebruikt wordt in het Zuidpoolstation kan in de toekomst misschien wel zijn weg vinden naar onze huizen.  Hierdoor is het niet alleen een onderzoekscentrum, maar ook een educatief project om het bewustzijn voor het milieu te verhogen en aan te tonen dat zero emission mogelijk is.

Ook al het afvalwater wordt gezuiverd en opnieuw gebruikt. In principe kan dat oneindig gebeuren, maar men heeft ervoor gekozen om water maar 5 keer te hergebruiken. En hoewel men er zonder problemen van kan drinken, zal men het daarvoor toch niet gebruiken. Als drinkwater gebruikt men gesmolten sneeuw.

Eén van de meest opvallende punten is dat er geen specifieke verwarming voorzien is. In plaats daarvan heeft men gekozen voor een zeer goede isolatie (60 cm) en de warmte die alle apparatuur genereert.

Conclusie

Het ganse project kon op Canvas gevolgd worden door een reeks reportages die het verloop van begin tot einde tonen. Ik heb deze reportages met veel interesse gevolgd en ze hebben me ervan overtuigd dat dit niet gewoon een simpel project is. België geeft met dit zuidpoolstation bewezen dat ze hier en daar toch nog kan meespelen op wereldniveau. Met het Prinses Elisabethstation heeft het immers een nieuwe standaard gezet voor onderzoeksstations van de toekomst.

De regelmatige bezoekers zullen al gemerkt hebben dat er hier de laatste tijd maar weinig verandering was de laatste tijd. Om precies te zijn: de laatste post dateert van ongeveer anderhalve maand geleden. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Daarom heb ik besloten om het een en ander aan te passen.

2 blogs

Om te beginnen heb ik een extra blog toegevoegd. Op het eerste zicht lijkt dit natuurlijk een contradictie. Ik heb al moeite om 1 blog bij te houden, waarom dan er nog een tweede? Toch zou het een oplossing moeten zijn. Het probleem is namelijk dat de nieuwe lay-out zich niet leent voor korte berichtjes. Er moet telkens minstens een foto toegevoegd worden en de lay-out is ook beter geschikt voor langere artikels. Zo’n artikel schrijven kost natuurlijk tijd, tijd die ik de laatste maand niet had.  De komende maanden zou dit moeten verbeteren en mag je op deze blog zeker nieuwe, uitgebreide artikels verwachten. Maar de frequentie van minstens 1 post per week die ik voor ogen had zal ik waarschijnlijk niet halen. (more…)

Vandaag zit GM (samen met Ford en Chrysler) in grote problemen door de economische crisis en hun gigantische benzineslurpende SUV’s die niet meer verkopen. Het had echter anders kunnen lopen.  Het blijkt dat GM in de jaren ’90 al een volledig elektrische wagen had: de EV1. De EV1 oogste veel bijval bij de klanten die ermee reden en zorgde voor een enorme voorsprong op het gebied van elektrische wagens. GM heeft die kans echter laten liggen door de EV1′s allemaal te vernietigen (op enkele exemplaren na die in musea en universiteiten staan).

(more…)

Maandag heb ik in de KHBO een lezing van dokter Luk Swinnen over stress bijgewoond. Hieronder een overzicht van de meest opmerkelijke punten uit zijn betoog.

Wat is stress?

photo credit: imajes

De lezing begon met een medische uitleg van wat stress nu precies is: een autonome functie van de hersenen, een soort reflex. Het is eigenlijk een papje van adrenaline, cortisone en neurotransmitters die aangemaakt worden in de hersenen. In de prehistorie hield stress je alert en gaf je kracht om te reageren. De energie die vrijkomt kon de mens toen kwijt door de vluchten of te vechten. Vandaag de dag raken we die energie niet meer zo snel kwijt. Vroeger sprak men wel eens van positieve en negatieve stress, maar positieve stress is vandaag de dag ook taboe bij de behandeling van stress: stress is altijd negatief. De stoffen die vrijkomen verkorten altijd je leven en dit met 20 jaar! Een positievere noot was dat je de stressreflex kunt beheersen, maar het vergt wel veel oefening.  Dokter Luc Swinnen vertelde dat hij tegenwoordig zo goed als nooit nog stress heeft, maar dat hij er toch 15 tot 20 jaar over gedaan heeft om dat te bereiken.

Het grote probleem bij stress is dat het continu aanwezig kan zijn.  Voordien kan je gaan anticiperen op een probleem (wat stress veroorzaakt), terwijl je bezig bent kan je gaan interpreteren (waarbij verkeerde interpretaties tot stress kunnen leiden) en nadien kun je dan nog eens gaan evalueren, wat ook stress bezorgt. Je kan dus stress hebben voor, tijdens en na. Er is zelfs geen probleem voor nodig. Een voorbeeld hiervan is een presentatie die je moet doen: voordien ben je al bezig met wat er allemaal kan mislopen, tijdens je presentatie meen je af te leiden uit het gedrag van je publiek dat je slecht bezig bent en nadien ga je de ganse presentatie nog eens evalueren.

Een belangrijke oorzaak van stress is het oordeel van derden. Je telkens afvragen wat “de mensen wel niet zullen denken” leidt gegarandeerd tot stress. Door niet te veel rekening te houden met de mening van anderen kan je al een heleboel stress vermijden. Hiermee wordt niet gezegd dat je je helemaal niets van de anderen moet aantrekken, maar dat je wel je eigen weg moet gaan.

(more…)